برای طبقه حاکم بر ایران، حکومت کردن به شیوه گذشته ناممکن شده است. شکست سیاستهای پیشین، بحرانهای متعدد و بنبستهائی که رژیم در عرصههای مختلف با آنها روبروست، این واقعیت را به وضوح بازتاب میدهند.
مهمترین فراکسیونهای هیات حاکمه نیز دریافتهاند که در شرایط نارضایتی تودهای از وضع موجود، بحرانهای داخلی و خارجی، تحولات اوضاع سیاسی بهویژه در خاورمیانه، نمیتوان با ادامه سیاستهای گذشته، موجودیت رژیم را حفظ کرد. جریانات وابسته به اصلاحطلبان حکومتی و گرایشات نزدیک به رفسنجانی که حسن روحانی نیز از نمونه آنهاست، این را آشکارا ابراز کردهاند. حتا بخشی از جریان اصولگرا موسوم به فراکسیون “رهروان ولایت” که در راس آن، رئیس مجلس ارتجاع اسلامی قرار گرفته، به صف حامیان روحانی پیوستهاست که سیاستهای دیگری را برای نجات رژیم در دستور کار قرار داده است.
گرچه سیاستهای گذشته طبقه حاکم همه با شکست همراه بوده است و این طبقه نمیتواند زیر فشار تضادها و بحرانهای موجود به شیوههای پیشین حکومت کند، اما این نیز واقعیتیست که تودههای وسیع مردم ایران هم بهرغم نارضایتی عمیقشان از وضع موجود، هنوز به آن مرحله نرسیدهاند که توان برانداختن نظم موجود را داشته باشند.
