در هفتهای که گذشت، بالاخره احمدینژاد تکلیف وزیر امور خارجهاش را یکسره کرد و او را برکنار نمود. برکناری متکی از وزارت امور خارجهی جمهوری اسلامی اتفاق غیر منتظرهای نبود. وی آخرین بازمانده از ائتلاف گروههای موسوم به جناح اصولگرا بود که در کنار گذاشتن جناح موسوم به اصلاحطلب با یکدیگر متحد شده بودند. از آن ایام چندین سال گذشت. تغییراتی که در اوضاع سیاسی ایران رخ داد موقعیت دار و دستهی وابسته به احمدینژاد را در برابر دیگر گروههای وابسته به جناح اصولگرا تقویت نمود. احمدینژاد تلاش نمود که از این تغییر اوضاع به نفع خود بهره گیرد و موقعیت خود را بینیاز از یاری گروههای ائتلاف، مستحکم سازد. لذا در همان دورهی ۴ ساله نخست زمامداریاش تعدادی از اعضای کابینه خود را که وابسته به گروههای دیگر جناح اصولگرا بود، برکنار نمود و طرفداران خود را جایگزین آنها کرد. به رغم بروز اختلاف میان احمدینژاد و گروه وابسته به وی با گروههای دیگر ائتلاف، در شرایطی که جمهوری اسلامی با یک بحران سیاسی جدی روبرو شده بود و جمهوری اسلامی جز احمدینژاد، آلترناتیو دیگری نداشت، در جریان به اصطلاح انتخابات ریاست جمهوری، همهی گروههای اصولگرا خود را ناگزیر دیدند که در پشت سر وی قرار گیرند و از او حمایت کنند. این عامل دیگری در تقویت وی و تضعیف گروههای همپیمان او بود. پس از سرکوب مبارزات مردم در سال ۸۸، اوضاع دیگر به نحوی تغییر کرده بود که تمام قدرت میبایستی بیش از پیش در قوه مجریه و در دست یک نفر متمرکز گردد که به هیچ گروه و ارگانی وابسته به رژیم جز خامنهای جوابگو نباشد. بنابراین کابینه نیز میبایستی کاملاً یکدست و فرمانبردار احمدینژاد باشد و وزرا، وابسته به هیچیک از گروههای دیگر نباشند. وزیر امور خارجه، اما وابسته به یکی از دستهبندیهای قدرتمند درون جناح به نام پیروان ولایت و رهبری بود.
