يک ماه پس از شروع اعتصاب و قتلعام فجيع کارگران گرسنۀ معدن پلاتين “لونمين” ماريکانا در روز پنجشنبه ۱۶ اوت ۲۰۱۲ برابر با ۲۶ مرداد ۹۱ و ريخته شدن خون ۳۴ معدنچی بر خاک و شن بيابانهای آفريقای جنوبی، مبارزۀ اين معدنچيان که به جرم اعتصاب و خواست افزايش دستمزد به رگبار گلوله بسته شدند، همچنان ادامه دارد. سرمايه، همه جا و در اقصا نقاط جهان به خون کارگر آغشته است. اعمال خشونت و سرکوب عليه کارگران برای تشديد استثمار، از ملزومات اين نظام ضد بشریست و تاريخ آن مشحون از قتل و جنايت عليه کارگران و فعالان تشکلهای کارگریست. جنايت سرمايهداران اينبار اما به قدری فجيع و هولناک بود که نه فقط وجدان هر انسانی را که از آن اطلاع يافت جريحهدار ساخت، بلکه صدای آن در تمام جهان سرمايهداری نيز پيچيد. بارانی از گلوله و آتش، پاسخ معدنچيان گرسنهای بود که در اعتراض به پائين بودن دستمزد و برای افزايش آن دست از کار کشيده بودند. بيرحمی پليس سرکوبگر آفريقای جنوبی و کشتار وحشيانهای که تنها با کشتار سياهان در رژيم آپارتايد مانند قتلعام “شارپ ويله” و”سوتو” و کشتاردهها نفر از سياهان به دست رژيم آپارتايد قابل قياس است. اين کشتار و ددمنشی سرمايه در حکومتی که خود در مبارزه عليه رژيم آپارتايد سرِ کار آمده است، گيريم که جهان را شوکه کرد، اما نه فقط هزاران کارگر اعتصابی معدن “لونمين” را مرعوب نساخت، بلکه آنان را به ادامه اعتصاب مصمّمتر ساخت و در عينِحال کارگران در بخشها و معادن ديگری نيز به اين اعتصاب و جنبش افزايش دستمزد پيوستند.
در آفريقای جنوبی که اکنون يک کشور “پيشرفته” سرمايهداری محسوب میشود، هزينههای زندگی بسيار بالا و دستمزدهای کارگری بسيار پائين است. کارگران، بويژه کارگران معدن علیرغم کار سخت و طاقتفرسا، دستمزدهای ناچيزی دريافت میکنند که با آن قادر به تأمين نيازهای اوليه زندگی نيستند. در يک سو عدۀ قليلی سرمايهدار و کارگزاران آنها با درآمدهای مکفی، شاهانه زندگی میکنند و در قطب ديگر انبوه عظيم کارگران و تهيدستان زندگی دشوار و فقيرانهای دارند.
